Miejscowe leki łagodzące

Miejscowe leki łagodzące nie leczą przyczyn opryszczki, mogą jedynie złagodzić niektóre jej objawy. Produkty te zawierają wiele składników. Poniżej omawiamy niektóre z nich. Jest niewiele lub nie ma prawie wcale opublikowanych danych klinicznych potwierdzających skuteczność tych składników w przyspieszaniu procesu leczenia lub skracaniu okresu występowania objawów opryszczki.

Środki przeciwzapalne (np. kwas acetylosalicylowy) łagodzą ból, stany zapalne i opuchliznę. Ściągające (np. tormentil), stosowane w celu wysuszania, wzmacniania i ochrony skóry, powodują kurczenie się komórek skóry.
Antyseptyczne lub przeciwzakaźne (np. chlorek benzalkonium, kamfora, cineol, fenol lub tlenek cynku) hamują rozwój mikroorganizmów i ograniczają ryzyko wtórnego zakażenia bakteryjnego.
Skuteczność kremów zawierających tlenek cynku/glicynę była badana na małej, losowej grupie 46 pacjentów z opryszczką z zastosowaniem placebo na 11 z nich. Czas leczenia u pacjentów, którym podawano cynk był krótszy niż u pacjentów z grupy placebo.
Przeciwświądowe (np. kamfora lub mentol) lokalizują źródło swędzenia, przynosząc ulgę w czasie nawrotowych infekcji opryszczki.
Środki powodujące łagodny odczyn zapalny i zaczerwienienie skóry (np. roztwory amoniaku i kamfory) stymulują obszar bólu, co zgodnie z „teorią bramy” niweluje bodziec bólowy. Stosowanie tych środków powoduje miejscowe nasilenie przepływu krwi oraz podrażnienie.
Kremy i maści nawilżające stosowane w fazie strupa i fazie gojenia pomagają zapobiec pierzchnięciu i pękaniu.
Opatrywanie ran (np. plastry hydrokoloidowe). Pomimo iż plastry nie wpływają na replikację wirusa i rozwój opryszczki, stanowią barierę fizyczną. Poza tym pomagają ukryć opryszczkę i chronią zainfekowane miejsca przed dotykiem. Hydrokoloid wspomaga również gojenie rany i utrzymuje odpowiedni stopień nawilżenia, zmniejszając prawdopodobieństwo utworzenia się strupa.